Αφηγητής: Καλλιόπη Βονικάκη
Συνεντευξιαστής: Νικολέτα Βονικάκη
“Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η ελληνική ύπαιθρος δεινοπαθούσε. Δεν υπήρχαν συστηματικές καλλιέργειες ούτε τα απαραίτητα γεωργικά εργαλεία και ο κόσμος με τον προσωπικό του μόχθο κέρδιζε μόλις και μετά βίας τα προς τον ζην. Οι γονείς μου δεν είχαν δική τους γη και ο πατέρας μου πήγαινε ως εργάτης σε ξένα χωράφια για να ζήσει την τετραμελή οικογένειά του. Με το ζόρι καταφέρναμε να βιοπορούμε. Τότε άνοιξε τις πόρτες της η Γερμανία που ζητούσε εργάτες για τις μεγάλες βιομηχανίες της. Πολλοί έτρεξαν να αφήσουν τη μίζερη ζωή του χωριού και να ξενιτευτούν για να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον στα παιδιά τους. Ανάμεσα σ’ αυτούς και ο πατέρας μου. Θα πήγαινε για δύο-τρία χρόνια για να δώσει μια οικονομική ανάσα στην οικογένειά του. Έφυγε το 1963 και άφησε πίσω γυναίκα με δύο μικρά παιδιά. Τρία χρόνια αργότερα αποφάσισε να ξενιτευτεί και η μητέρα μου με τα δύο μικρά της παιδιά, την αδερφή μου και εμένα, τριών και πέντε ετών. Όμως ένα χρόνο αργότερα έφερε εμένα πίσω στην Ελλάδα για να ξεκινήσω το σχολείο. Αναλάμβανε να με μεγαλώσει η γιαγιά μου.