Αφηγητής: Γιάννης Μικίκης

Από το βιβλίο του Βασίλη Μυλωνά “Ιστορίες και Αφηγήσεις της παλιάς εποχής” (Έκδοση Πολιτιστικού & Μορφωτικού Συλλόγου Ξεριά, 2008)

«Όλοι οι χωριανοί, Ξεριώτες και Λιθοχωρίτες, ήμασταν υποχρεωμένοι να φέρνουμε ξύλα απ’ το βουνό για τον πρόεδρο, που έμενε στο σπίτι του Βουγιουκλή. Ήρθε και η δικιά μου σειρά, που τότε ήμουν παλικαράκι 15-16 χρονών. Πηγαίναμε δυο-δυο και η μέρα μας ήταν μαζί με τον Θανασό Χατζηγιαννάκη.

  Ακούγαμε πως η γυναίκα του προέδρου, μια εύσωμη και ξανθιά, ήταν πολύ κακιά. Είχε και ένα μικρό κοριτσάκι.

  Πήγαμε με το Θανασό στο βουνό και διαλέγουμε τα χοντρά ξύλα, γιατί φοβόμασταν την γυναίκα του προέδρου. Φορτώσαμε τα γαϊδουράκια μας και τα πήγαμε. Η προεδρίνα μας άκουσε και βγήκε έξω μαζί με το κοριτσάκι της. Ξεφορτώσαμε και μας έδειξε πού να βάλουμε τα ξύλα. Ύστερα μας παρακολουθούσε που τυλίγαμε τα σκοινιά μας επάνω στα σαμάρια των γαϊδουριών.

Όταν τελειώσαμε μας έκανε νόημα να περιμένουμε και μπήκε στο σπίτι. Εμείς χλομιάσαμε. Τι θα μας κάνει τώρα αυτή η κακιά γυναίκα άραγε, αναρωτηθήκαμε. Μετά από λίγη ώρα την είδαμε να βγαίνει και να βαστάει δύο χοντρές φέτες ψωμί αλειμμένες με μέλι. Μας τις πρόσφερε μ’ ένα χαμόγελο…»

•